پيشگفتار نسبت تحريف به قرآن نسبت ظالمانه‌اى است كه نص صريح وحى از آن بيزار است ؛ زيرا بقا و سلامت آن در همه زمان‌ها تضمين شده است . خداوند مىفرمايد : « إِنَّا نَحْنُ نَزَّلْنَا الذِّكْرَ وَ إِنَّا لَهُ لَحافِظُونَ ؛ « 1 » همانا ما قرآن را فرو فرستاديم و ما نگاهبان آن خواهيم بود » . « 2 » تحريف قرآن نسبتى است كوركورانه و درعين‌حال كهنه و فرسوده كه به زمان اختلاف صاحبان مصحف‌هاى نخستين باز مىگردد . زمانى كه رقابت تنگاتنگ براى نگارش متن و تهجّى و قرائت قرآن در جريان بوده و هر دسته‌اى هجاء و قرائت خود را درست انگاشته و آنچه را نزد ديگران بوده باطل مىشمرده است ، اين جريان ادامه داشت تا آنكه در دوره عثمان ، مصحف‌ها به دست عده‌اى كه شايستگى انجام اين مهم را نداشتند يكدست شد و اختلافاتى در رسم الخط قرآن رخ نمود و همانگونه كه در التمهيد « 3 » بيان كرده‌ايم ، اختلاف در نسخه‌هاى مصاحف در قياس با مصحف امّ [ - اصل و مرجع ] كه در مدينه نگهدارى مىشد پديدار گشت . در كنار اين اختلاف ، برخى از صحابه و تابعان نسخه‌هاى مصاحف و هجاء قرائات را به باد

--> ( 1 ) . حجر 15 : 9 . ( 2 ) . قرآن كريم ، ترجمه محمد مهدى فولادوند . ( 3 ) . ر . ك : محمد هادى معرفت ، التمهيد في علوم القرآن ، جلد اول .